Diepere lagen in The Passion

passionEr is al veel over gezegd en geschreven in kranten of op twitter #tp15. The Passion editie 2015 heeft in de uitvoering een aantal zwakke plekken waardoor het geheel minder uit de verf komt. Criticasters zien direct grond om de banaliteit aan te tonen: “De vercommercialisering van het evangelie”, “Een exponentiële tempelplein attractie” en “Met al die agnosten en atheïsten wordt het toch nooit wat”. 

Ik zie in de Passion 2015 parallellen met Verbindend Vieren. Het verhaal klopt wel, maar als de spanningsboog niet klopt nemen we gefragmenteerd de hoogtepunten waar.  Dat maakt echter het geheel nog niet zonder waarde.

De hoogtepunten in The Passion 2015 zijn voor mij de duetten. Waar Jim de Groot alleen niet sterk genoeg is om de rol van Jezus te dragen in zijn zang en acteervermogen, komt juist in de duetten met krachtigere tegenspelers zijn zachte rol heel sterk over.

Het lied “Mag ik dan bij jou” van Claudia de Breij heeft het nieuwe liedboek maar net gemist, zo vaak wordt het in kerken gezongen. In het duet van Jezus met Petrus (Jeroen v.d. Boom) krijgt het een prachtige nieuwe gelaagdheid. Vooral op het moment dat Jezus aan Petrus de vraag stelt of hij ook bij Petrus mag schuilen wanneer Hij angstig is. We weten allemaal dat Petrus dit niet waar heeft kunnen maken in de tuin van Getsemané.

 

 

Dan het dramamoment van het verraad van Judas (grandioos gespeeld door Jeroen van Koningsbrugge). Hiervoor is een prachtig gearrangeerde mix gebruikt van twee liederen. Donker Hart van Bløf en Laat mij in de Waan van Guus Meeuwis. In deze indringende blending worden ook nog eens de oorspronkelijke betekenissen van donker en naïviteit omgewisseld. De naïeve waan van het oorspronkelijke lied wordt de donkere waan van Judas.

 

 

Ook in het duet van Jezus met Pilatus (was er ooit een Pilatus als Jon van Eerd?) wordt gespeeld met goed en kwaad door middel van het tijdloze Zwart Wit van Frank Boeijen.  Dit lied komt iedere Passion tot nu toe terug. Deze keer zijn de teksten anders over de rollen verdeeld. Pilatus zingt nu het refrein: “Denk niet wit, denk niet zwart, denk niet zwart-wit”. Pilatus die geen kant kiest, tolerantie ten top dat is toch eigenlijk goed? Jezus zingt dit keer ook het couplet: “Wie wil er bloed op de achterbank van de werkelijkheid”. Wie waagt het om Jezus in een braaf wit doosje op te sluiten:?

 

 

Ach, en wanneer je deze hoogtepunten opnieuw tot je hebt laten doordringen en je kijkt nog eens naar het geheel vallen de andere delen van het verhaal ook op z’n plaats. Helaas wel pas in tweede instantie. Hoeveel van de 3,5 miljoen kijkers, kijken nog een tweede keer?  Ik hoop veel!

Karin de Schipper

 

 

 


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *