Vergezicht van het beloofde land

Openingsviering zoals gehouden tijdens het Symposium 2013 “Over grenzen heen, Verbindend en verhalend vieren”. De liturgie is beschreven in het programmaboek van het Symposium.

De viering is geinspireerd op grote voorbeelden uit de Bijbel: Mozes en Elia.

Je zou van hen verwachten dat zij dicht bij het beloofde land waren. Maar Mozes noemde zichzelf een vreemdeling en ging het beloofde land nooit binnen. Elia krijgen wij te zien op het moment van zijn diepste twijfel. Het contrast is groot – op de Karmel overwon Elia nog de Baälprofeten, maar nu zie je een mens in nood. Je zou het de tragiek van het beloofde land kunnen noemen. Telkens als je denkt dat je er bent, ben je er nog niet. De verheerlijking op de berg, met Mozes en Elia, is zo’n moment dat je denkt dat je er bent. Zo raar is die opmerking van Petrus niet – het Koninkrijk van God moet toch ergens wonen? Het spannende aan de Bijbelse heilsgeschiedenis is dat heerlijkheid niet bij de berg blijft, als een soort hemelse kus op het topje van de aarde. Van verheerlijking is sprake aan het kruis. De reis naar het beloofde land gaat langs een kruis. Maar als gelovig mens mag je erop vertrouwen dat Jezus deze weg voor ons is gegaan. God belooft ons geen kruis, maar eeuwig leven. Daarin krijgt de heerlijkheid van God en de heerlijkheid van Christus definitief gestalte.

 

Geluidsopnamen in delen:

 


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *